© Copyright Fernando Conde Torrens
La carta de Santiago y la de Juan, que veremos a continuación, tienen una enorme importancia en la historia que estamos desentrañando. Son los dos únicos ejemplares cortos con Sabiduría. Ello permite analizarlas de una manera relativamente cómoda. Y su componente de Sabiduría puede jugar un papel importante a la hora de dilucidar si el azar puede separar textos de Sabiduría de todo un resto de barbaridades. Porque lo ha hecho en cinco ocasiones: En las dos cartas de Santiago y en tres más de Juan.
Intento mostrar que la afirmación de que el azar no sólo forma las cadenas de firmas, sino que además es capaz de separar perfectamente textos de Sabiduría en un entorno de signo opuesto, tal afirmación está fuera de lugar, no es defendible. Hay además otros argumentos (los acrósticos, la isometría, verificar la clave alfa-numérica y las dos cadenas de firmas) en favor de considerar como real el camino inverso: Alguien compuso un texto de Sabiduría según unas reglas muy sofisticadas y lo firmó. Lo rodeó voluntariamente de otro texto con barbaridades y firmó este añadido. Y finalmente, vino un tercer autor que todavía añadió más barbaridades. Este autor, cuyas aportaciones van en azul tiene muletillas que le identifican, como dos "epi tes gues" que veremos mañana. Cuando terminemos de presentar al lector los textos que me propongo presentar aquí, haremos un estudio de las ideas-fuerza, formas de argumentar y muletillas de Azul.
Al texto de Sabiduría de ayer añadió Eusebio una segunda capa, la que aquí va en rojo. Posteriormente y para el capítulo de hoy, Osio añadiría apenas 5 líneas, por lo que no voy a precisar ambas por separado, sino simultáneamente. El lector podrá hacer la separación poniendo atención sólo en el texto rojo. Las firmas en versículos y frases apenas sufren cortes con tan escasas interrupciones. Hemos vista ya las dos cartas de Sabiduría, compuestas en primera instancia por Eusebio. Vemos ahora lo que viene después, los capítulos 4 y 5.
Inicio el texto por el final de la carta 2ª de Santiago, incluyendo el último párrafo de Sabiduría de la misma.
Capítulo 4. Firmas por versículo.
Santiago 3.
10.
ek tou autou stomatos exercetai eulogia kai katara. 13 ou crh, adelfoi mou, tauta outws ginesqai. 1311.
mhti h phgh ek ths auths ophs bruei to gluku kai to pikron;12.
mh dunatai adelfoi mou sukh elaias poihsai h ampelos suka; oute alukon gluku poihsai udwr.13.
tis sofos kai episthmwn en umin; 14 deixatw ek ths kalhs anastrofhs ta erga autou en prauthti sofias. 1214.
ei de zhlon pikron ecete kai eriqeian en th kardia umwn, mh katakaucasqe kai yeudesqe kata ths alhqeias. 115.
ouk estin auth h sofia anwqen katercomenh, all epigeios, yucikh, daimoniwdhs. 516.
opou gar zhlos kai eriqeia, ekei akatastasia kai pan faulon pragma. 217.
h de anwqen sofia prwton men agnh estin, epeita eirhnikh, epieikhs, eupeiqhs,mesth eleous kai karpwn agaqwn, adiakritos, anupokrit
os. 28.
karpos de ths dikaiosunhs en eirhnh speiretai tois poiousin eirhnhn.Santiago 4
1.
poqen polemoi kai macai en umin; ouk enteuqen, ek twn hdonwn umwn twn strateuomenwn en tois melesin umwn; 12.
epiqumeite, kai ouk ecete. foneuete kai zhloute, kai ou dunasqe epitucein. macesqe kai polemeite. 15ouk ecete de dia to mh aiteisqai umas.
3.
aiteite kai ou lambanete, dioti kakws aiteisqe, ina en tais hdonais umwn dapanhshte. 164.
moicalides, ouk oidate oti h filia tou kosmou ecqra tou qeou estin; 20os an oun boulhqh filos einai tou kosmou, ecqros tou qeou kaqistatai.
5.
h dokeite oti kenws h grafh legei. pros fqonon epipoqei to pneuma o katwkhsen en hmin; 166.
meizona de didwsin carin. dio legei. o qeos uperhfanois antitassetai, tapeinois de didwsin carin. 187. upotaghte oun tw qew. antisthte tw diabolw, kai feuxetai af umwn. 1
8.
eggisate tw qew, kai eggiei umin. kaqarisate ceiras, amartwloi, kai agnisate kardias, diyucoi. 29.
talaipwrhsate kai penqhsate kai klausate. o gelws umwn eis penqos metastrafhtw kai h cara eis kathfeian. 3110.
tapeinwqhte enwpion tou kuriou, kai uywsei umas. 111.
mh katalaleite allhlwn, adelfoi. o katalalwn adelfou kai krinwn ton adelfon autou katalalei nomoukai krinei nomon. ei de nomon krineis, ouk ei poihths nomou alla krith
s. 112.
eis estin o nomoqeths kai kriths, o dunamenos swsai kai apolesai. su de tis ei, o krinwn ton plhsion; 113.
age nun oi legontes. shmeron kai aurion poreuswmeqa eis thnde thnpolin kai poihswmen ekei eniauton ena kai emporeuswmeqa kai kerdhs
wmen. 414.
oitines ouk epistasqe to ths aurion poia gar h zwh umwn.atmis gar estin h pros oligon fainomenh, epeita de afanizo
menh. 415.
anti tou legein umas. ean o kurios qelhsh, kai zhswmen kai poihswmen touto h ekeino. 216.
nun de kaucasqe en tais alazoneiais umwn. pasa kauchsis toiauth ponhra estin. 417.
eidoti oun kalon poiein kai mh poiounti, amartia autw estin.Ahora, la traducción del texto anterior, ordenado según los versículos. Como esta cadena no permite dilucidar sobre signos de puntuación, acepto todos los que hay.
Traducción que conserva las firmas. Versículos.
Santiago 3.
10. De la misma boca salen bendiciones y maldiciones.
Esto, hermanos míos, no debe ser así.
11. ¿Hay algún manantial que de la misma abertura brote lo dulce y lo amargo?
12. ¿Puede, hermanos míos, dar olivas una higuera o higos una vid? Ni fuente salada, dar agua dulce.
13. ¿Quién hay sabio entre vosotros y sensato?
Que muestre por su buena conducta la bondad y el conocimiento con sus obras.
14. Si tenéis celos amargos y rivalidad en vuestra mente, no faltéis a la verdad ni fanfarroneéis.
15. No es ésta la sabiduría que desciende de lo Alto, sino más bien una natural, terrenal , de los demonios.
16. Donde hay celos y pugnas, allí hay apasionamiento y toda acción mala.
17. Que la sabiduría de lo Alto es primero pura, luego pacífica y tolerante
y amable y llena de bondad y buenos frutos, sin litigios ni engaños.
18. Y el fruto de la plenitud lo siembren en paz los que viven en paz.
Santiago 4.
1. ¿De dónde esos choques y disputas sin fin? ¿No es de los placeres que vuestros miembros agotan?
2.
Ambicionáis, y no tenéis. Matáis y deseáis, y ni podéis lograr. Lucháis y guerreáis.No tenéis porque no pedís.
3. Pedís pero no alcanzáis, porque mal lo pedís, porque os desgastáis en placeres.
4. Adúlteros, ¿no sabéis que el deseo del mundo es enemistad con Dios?
Todo el que quiera ser amigo del mundo, se convierte en enemigo de Dios.
5. ¿O creéis que en vano la Escritura dice: Con gran celo desea vivamente el espíritu que mora en nosotros.
6. Por contra da la gracia. Porque dice: Dios confunde a los soberbios, pero al contrito acoge bien.
7. Someteos pues a Dios. Oponeos al diablo, y no estará con vosotros en comunión.
8. Acercaos a Dios y Él se os aproximará. Limpiad las manos, pecadores, purificad los corazones, indecisos.
9. Estad triste, llorad y lamentaos. Que vuestra risa mude en pena y en tristeza la alegría.
10. Humillaos ante el Señor, y Él os mimará.
11. No murmuréis unos de otros, hermanos. Quien murmura del hermano y le juzga desprecia la Ley
y vulnera la Ley también. Si la Ley desprecias, no cumples la Ley sino que la repudias.
12. Uno es el Autor de las normas y el Juez, que puede salvar y destrozar.
¿Quién eres tú para juzgar al que está cercano?
13. Venga ya, los que decís: Hoy o mañana nos acercaremos a esa ciudad y haremos
negocio allí durante un año y crearemos un emporio y nos haremos una mansión.
14. Vosotros que no sabéis si viviréis mañana o no.
Sois como humo que aparece un instante, y luego se esfuma.
15. En lugar de eso deberíais decir: Si Dios quiere y vivimos, haremos negocios aquí.
16. Ahora en cambio os jactáis en vuestro orgullo. Y todas esas jactancias son perversas.
17. Quien sabe hacer el bien y no lo hace, pecado tiene.
Veamos ahora la ordenación por frases y las firmas que se forman. Y ahora es cuando podemos apreciar las comas que no tienen sentido en el texto y que estorban a las firmas en las frases. Se han señalado en verde. Nótese que la escasa incidencia de Azul hace que varias firmas de la segunda parte de la carta queden limpias.
Añadido final. Firmas por frase.
Santiago 3.
13.
tis sofos kai episthmwn en umin; 5 deixatw ek ths kalhs anastrofhs ta erga autou en prauthti sofias. 514.
ei de zhlon pikron ecete kai eriqeian en th kardia umwn, 3 mh katakaucasqe kai yeudesqe kata ths alhqeias. 315.
ouk estin auth h sofia anwqen katercomenh(,) all epigeios, yucikh, daimoniwdhs. 116.
opou gar zhlos kai eriqeia, 11ekei akatastasia kai pan fa
ulon pragma. 1017.
h de anwqen sofia prwton men agnh estin, 12 epeita eirhnikh, epieikhs, eupeiqhs, mesth eleous kai karpwn agaqwn, 8adiakritos, a
nupokritos. 1018.
karpos de ths dikaiosunhs en eirhnh speiretai tois poiousin eirhnhn.Santiago 4
1.
poqen polemoi kai macai en umin; 1ouk enteuqen
(,) ek twn hdonwn umwn twn strateuomenwn en tois melesin umwn; 22.
epiqumeite, kai ouk ecete. 16foneuete kai zhloute(,) kai ou dunasqe epitucein. macesqe kai polemeite. 3
ouk ecete de dia to mh aiteisqai umas.
3.
aiteite kai ou lambanete(,) dioti kakws aiteisqe, 3ina en tais hdona
is umwn dapanhshte. 154.
moicalides, ouk oidate oti h filia tou kosmou ecqra tou qeou estin; 18os an oun boulhqh filos einai tou kosmou, ecqros tou qeou kaqistatai.
5.
h dokeite oti kenws h grafh legei. pros fqonon epipoqei to pneuma o katwkhsen en hmin; 186.
meizona de didwsin carin. 17dio legei. o qeos uperhfa
nois antitassetai, 16tapei
nois de didwsin carin. 17. upotaghte oun tw qew. antisthte tw diabolw, 1
kai feuxetai af u
mwn. 38.
eggisate tw qew(,) kai eggiei umin. 2 kaqarisate ceiras, amartwloi, kai agnisate kardias, diyucoi. 59.
talaipwrhsate kai penqhsate kai klausate. 4o gelws umwn eis penqos metastrafhtw kai h cara eis kathfeian. 3
10.
tapeinwqhte enwpion tou kuriou(,) kai uywsei umas. 311.
mh katalaleite allhlwn, adelfoi. 2o katalalwn adelfou kai krinwn ton adelfon autou katalalei nomou kai krinei nomo
n. 1ei de nomon krinei
s, 1ouk ei poihths nomou alla kr
iths. 412.
eis estin o nomoqeths kai kriths, 16o dunamenos swsai kai ap
olesai. 6su de tis ei
(,) o krinwn ton plhsion; 113.
age nun oi legontes. shmeron kai aurion poreuswmeqa eis thnde thn polinkai poihswmen ekei eniauton ena kai emporeuswmeqa kai kerdhs
wmen. 114.
oitines ouk epistasqe to ths aurion poia gar h zwh umwn. 2atmis gar estin h pros oligon fainomenh(,) epeita de afanizo
menh. 415.
anti tou legein umas. ean o kurios qelhsh(,)kai zhswmen kai poihswmen touto h eke
ino. 316.
nun de kaucasqe en tais alazoneiais umwn. pasa kauchsis toiauth ponhra estin. 417.
eidoti oun kalon poiein kai mh poiounti, amartia autw estin.
Con la siguiente traducción.
Santiago 3.
13. ¿Quién hay sabio entre vosotros y sensato?
Que muestre por su buena conducta la mansedumbre y el conocimiento con sus obras.
14. Si tenéis celos amargos y rivalidad en vuestra mente,
no faltéis a la verdad ni fanfarroneéis.
15. No es ésta la sabiduría que desciende de lo Alto(,) sino más bien una natural, terrenal, de los demonios.
16. Donde hay celos y pugnas,
allí hay apasionamiento y toda acción mala.
17. Que la sabiduría de lo Alto es primero pura,
luego pacífica y tolerante y amable y llena de bondad y buenos frutos,
sin litigios ni engaños.
18. Y el fruto de la plenitud lo siembren en paz los que viven en paz.
Santiago 4.
1. ¿De dónde esos choques y disputas sin fin?
¿No es de los placeres(,) que vuestros miembros agotan?
2.
Ambicionáis(,) y no tenéis.Matáis y deseáis(), y ni podéis lograr. Lucháis y guerreá
is.No tenéis porque no pedís.
3. Pedís pero no alcanzáis(,) porque mal lo pedís,
porque os desgastáis en placeres.
4. Adúlteros, ¿no sabéis que el deseo del mundo enemistad con Dios es?
Todo el que quiera ser amigo del mundo, se convierte en enemigo de Dios.
5. ¿O creéis que en vano la Escritura dice: Con gran celo desea vivamente el espíritu que mora en nosotros?
6. Por contra da la gracia.
Porque dice: Dios confunde a los soberbios,
pero al contrito acoge bien.
7. Someteos pues a Dios. Oponeos al diablo,
y no estará con vosotros en comunión.
8. Acercaos a Dios(,) y Él se os aproximará.
Limpiad las manos, pecadores, purificad los corazones, indecisos.
9. Estad triste, llorad y lamentaos.
Que vuestra risa se torne en pena y en tristeza la alegr
ía.10. Humillaos ante el Señor(,) y Él os mimará.
11. No murmuréis unos de otros, hermanos.
Quien murmura del hermano y le juzga desprecia la Ley y vulnera la Ley también.
Si la Ley desprecias,
no cumples la Ley sino que la repudias.
12. Uno es el Autor de las normas y el Juez,
que puede salvar y destrozar.
¿Quién eres tú(,) para juzgar al que está cercano?
13. Venga ya, los que decís: Hoy o mañana nos acercaremos a esa ciudad y haremos
negocio allí durante un año y crearemos un emporio y nos haremos una mansión.
14. Vosotros que no sabéis si viviréis mañana o no.
Sois como humo que aparece un instante(,) y luego se esfuma.
15. En lugar de eso deberíais decir: Si Dios quiere y vivimos(,) haremos negocios aquí.
16. Ahora en cambio os jactáis en vuestro orgullo. Y todas esas jactancias son perversas.
17. Quien sabe hacer el bien y no lo hace, pecado tiene.
También en este capítulo han proliferado las comas. Nótese que muchas de ellas no tienen razón de ser, al unir frases sumamente cortas, cuando existe además una conjunción copulativa haciendo de unión.
Y con esto terminamos el análisis del penúltimo capítulo de lo que ha llegado a nosotros como Carta de Santiago. Aunque su verdadero origen, mantenemos aquí, sea muy otro.
Fernando Conde Torrens
es autor de "Simón, opera magna", "El Grupo de Jerusalén", "La Salud" y una serie de artículos sobre el mundo de las ideas. En www.sofiaoriginals.com expone los resultados de sus investigaciones sobre la eterna búsqueda del ser humano. En http://simonoperamagna.blogs.com hay comentarios y ampliaciones sobre este libro.